W kulturach Azji palenie kadzidła od wieków towarzyszyło chwilom skupienia, kontemplacji i pracy z uważnością. W Japonii rozwinęło się jako kōdō – sztuka „słuchania zapachu”, w której nie chodzi o ocenę ani intensywność aromatu, lecz o subtelne doświadczenie chwili. Kōdō uczy powolności i obecności, zaprasza do obserwowania tego, co ulotne i zmienne. Zapach staje się pretekstem do zatrzymania, a nie celem samym w sobie. Tradycja ta nie była codzienną praktyką masową, lecz formą wyciszonego spotkania z materią, czasem i ciszą. W centrum nie stał przedmiot, lecz doświadczenie – uważne, ciche i pozbawione pośpiechu.